polonia szczurowa - Dzieje Parafii Szczurowa

DZIEJE PARAFII SZCZUROWA - ks. dr Jan Piotrowski

Około X wieku, może wcześniej ziemie południowo-wschodniej części Polski zwanej od XIV wieku Małopolską (Polonia Minior) zostały ze sobą ściślej złączone dzięki utworzeniu w 1000 roku diecezji krakowskiej ze stolicą biskupią w Krakowie. Okres od polowy XIII wieku przynosi nasilenie lokalizacji wiosek i miast na tzw. prawie niemieckim. Obejmował tereny dotychczas niezamieszkane, mniej urodzajne i pokryte lasami. Szczytowy punkt tego procesu przypada na lata panowania Kazimierza Wielkiego (1333-1370).
 
Wieś Szczurowa nie miała pierwotnie wyznaczonych granic ani terytorium. Poszerzała się i wzrastała w miarę jak człowiek coraz bardziej zagospodarowywał te tereny, wycinając puszczę i lasy, zakładając pola uprawne, ponieważ ludność obszarów przedhistorycznych wiodła życie rolnicze, związane z pasterstwem i myślistwem. Pewność, że mamy do czynienia z terenami znanymi w historii daje fakt, że cała okolica występuje w dziejach historii Piastów.
 
Szczurowa, wieś położona w dawnym woj. krakowskim, obecnie siedziba gminy, jest położona w równinie nadwiślańskiej, między Uszewką a Uszwicą, prawymi dopływami Wisły. W przeszłości była pokryta lasami. Mieszkańcy z sąsiednich osiedli często zapuszczali się w szczurowskie lasy. Szczurowa była usytuowana na terenach podmokłych, ponieważ aż tu dochodziły rozlewiska Wisły. W historii spotyka się jedną odmianę nazwy, zawsze jest to Szczurowa. Gdzie szukać pochodzenia nazwy tej miejscowości? Wyrażenia szczurzy, szczurzość wskazują na wąski, szczupły pas ziemi. Być może wąski pas ziemi pośród lasów i bagien dał nazwę naszej miejscowości. Inna hipoteza mówi o karze szczurowej, kiedy przestępców zamykano w pomieszczeniu i wpuszczano szczury, które same wymierzały karę skazanym. Taka kara mogła stanowić odbicie bardzo starych praw puszczy.
 
Powstanie parafii
Dnia 17 kwietnia 1338 r. bp krakowski Jan Grot lokował wioskę Szczurowa "na surowym korzeniu" i na prawie niemieckim. Sołtysowi z Niedzielisk Przyborowi polecił karczować las - już wtenczas zwany "Szczurowa". Dla nowo założonej wioski wydzielił 40 łanów ziemi (200 morgów), sołtysowi 2 łany, zezwolił mu na wybudowanie karczmy i młyna, erygował także parafię, którą, uposażył dwoma łanami ziemi. Było to ważne wydarzenie dla życia religijnego ówczesnej ludności, ponieważ najbliższe kościoły byty dopiero w Radłowie i Szczepanowie.
 
Osadnicy korzystali z dogodnych warunków. Byli zwolnieni przez 20 lat z wszelkich ciężarów i świadczeń, mogli w biskupich lasach ścinać drzewo na budowę domów. Znośne poddaństwo ściągało licznych kolonistów i osadników. Kroniki notują, że w 1536 r. było w Szczurowej 32 kmieci i sołtys, który posiadał 2 łany ziemi, ale już w 1581 r. było tylko 10 kmieci, 7 zagrodników, 2 komorników z bydłem, 6 komorników bez bydła, 4 rzemieślników a sołtys posiadał tylko jeden łan ziemi. Z tego zestawienia wynika, że wieś bardzo podupadła.
 
Po lokacji, Szczurowa jeszcze przez długie lata była otoczona lasami. Dopiero w 1589r. na leśnych terenach bp krakowski Piotr Myszkowski założył wieś Wolę Rylowską (dziś Rylowa). W 1609r. poddany Fabian Chachaj z Niedzielisk otrzymał zezwolenie od bpa krakowskiego na karczowanie lasów położonych między Szczurową a Niedzieliskami. W 1661r. w zapisach występują osiedla: Brzezinki i Zakręcie.
 
Wraz z rozwojem wioski zaczęła także odgrywać poważną rolę nowo założona parafia. Historyk Jan Długosz wzmiankuje, że w 1470r. parafia była już całkowicie wyposażona i posiadała obszerny drewniany kościół pod wezwaniem św. Bartłomieja Apostoła. W roku 1597 kardynał Jerzy Radziwiłł przyłączył do Szczurowej parafię Borzęcin na prawach "wikarii wieczystej". W ten sposób Borzęcin stracił prawa i przywileje parafii. Dopiero bp Andrzej Trzebicki w 1661r. przywrócił mu należne prawa. W XVIII w. do parafii Szczurowa należały następujące wioski: Rajsko, Rząchowa, Brzezinki, Kwików, Zaborów, Pojawie, Dołęga, Rylowa, Zakręcie, Niedzieliska. Po rozbiorach Polski doszły Górka, Księże Kopacze i Wola Przemykowska. Wśród parafii należących do "klucza radłowskiego" - tym mianem określano dobra biskupie - Szczurowa była jedną z większych, zarówno pod względem ilości wiosek wchodzących w jej skład, jak i terytorialnie.
 
Szkoła parafialna istniała w Szczurowej już przed 1596 r., a szpital, czyli tak zwany dom ubogich uposażył ks. bp Piotr Tylicki w 1615r. Przy parafii działały bractwo św. Anny oraz powstałe w 1724 roku bractwo różańcowe erygowano przez bp. Szaniawskiego. Pierwszy kościół parafialny w Szczurowej był drewniany, ale służył lokalnej ludności. Spłonął 21 lipca 1683r. wraz z plebanią i 25 sąsiednimi budynkami. Budowę tego kościoła, także drewnianego, ukończono dopiero 1722r., a konsekrowano w 1749 r. Kościół był jednonawowy, posiadał dwie kaplice, kryte gontem, obok kościoła stała drewniana dzwonnica, a w niej były zawieszone trzy dzwony. W drugiej połowie XIX w. ks. proboszcz Jan Kitrys kościół całkowicie odnowił, który 24 czerwca 1886 r. doszczętnie spłonął. W roku 1819 powstała nowa parafia Zaborów, do której przeszły następujące wioski: Zaborów, Kwików, Pojawie, Dołęga, Księże Kopacze, Wola Przemykowska. W roku 1951 odeszły od parafii macierzystej Niedzieliska, gdyż tam powstała nowa parafia.
 
Do rozbiorów Polski właścicielami Szczurowej byli biskupi krakowscy, później rząd austriacki przejął ich dobra, utworzył tak zwany "Fundusz Religijny". Około 1827 roku dobra zakupił komornik sądu szlacheckiego Jerzy Popowich, który jeszcze przed 1835r. uwolnił poddanych od pańszczyzny, zmarł ok. 1846r. Majątek zapisał siostrzeńcowi Janowi Truskawskiemu. W roku 1848 właścicielem Szczurowej jest Ignacy Zieliński, herbu "Jelita"- zmarł w 1854r., a szczurowskie dobra przeszły na żonę - Anastazję z domu Chwalibóg, herbu "Strzemię", która już w grudniu 1854r. wyszła za mąż za Jana Kępińskiego -herbu "Niesobia", wyznania kalwińskiego. Jan Kępiński był dobrym gospodarzem, zabiegał o podniesienie Szczurowej. Połączył wieś utwardzoną drogą ze stacją kolejową w Słotwinie. Wystarał się o jarmarki, wprowadził urząd pocztowy, wybudował i urządził aptekę, sprowadził lekarza, wybudował nowy pałac, przy którym zatrudnił włoskiego architekta. Kamień sprowadzał z Pińczowa. Jako kolator zajął się w 1871r. budową plebani. Po pożarze kościoła w 1886r. zajął się wzniesieniem obecnej neogotyckiej świątyni.
 
Anastazja Kępińska wybudowała w 1875r. na grzebalnym cmentarzu neogotycką obszerną kaplicę, w podziemiach urządziła rodzinny grobowiec. Jan nie miał potomstwa, dlatego majątek zapisał bratankowi Aleksandrowi Kępińskiemu, który wbrew woli stryja ożenił się z aktorką kabaretu wiedeńskiego Alojzą Schmidt. Aleksander brał czynny udział w pracach społecznych i samorządowych. Za udział w akcji ratunkowej w okresie powodzi w 1934r. został odznaczony Krzyżem Zasługi. Żona, Alojza, w okresie okupacji swoimi wpływami uzyskała zwolnienie z więzienia ks. proboszcza Ludwika Witkiewicza i kilku szczurowskich gospodarzy, między innymi dawnego Prezesa Towarzystwa Ratunkowego Szczurowa w Chicago Sylwestra Rosę. Aleksander piński zmarł w 1940r., syn Antoni (posiadali tylko jedno dziecko) zmarł w młodym wieku w 1943r. Alojza Kępińska natomiast zmarła w 1959r., wszyscy są pochowani w rodzinnym grobowcu w Szczurowej. Po okupacji majątek w ramach parcelacji został przydzielony miejscowej ludności.
 
Obecny kościół parafialny
Na rozległej nizinie nadwiślańskiej specjalną ozdobą nie tylko Szczurowej, ale całej okolicy jest kościół zaprojektowany przez profesora Sas-Zubrzyckiego. Wybudowany w stylu neogotyckim, wnętrze przypomina kościół Mariacki w Krakowie. Budową zajmował się głównie ks. proboszcz Jan Kitrys z kolatorem Janem Kępińskim. Kościół oddano do użytku w 1893r. Już w czasie budowy dało się zauważyć osiadanie wież kościoła i pęknięcia na ścianach, które co roku się powiększały. W roku 1960 różnica w osiadaniu między wieżami a prezbiterium wynosiła kilkanaście centymetrów. Polichromię zaprojektował tuż przed śmiercią Mistrz Jan Matejko, częsty gość dworu, a wykonali ją malarze; Piotr Niziński, Aleksander Skrutek i Szczepanik. Oni też malowali kościół Mariacki w Krakowie. Od ponad stu lat obecny kościół parafialny jest świadkiem wielu wydarzeń: chrztów, ślubów, prymicji, jubileuszy i pogrzebów, a przede wszystkim jest świadkiem pobożności nadwiślańskiego ludu.
 
Nasze zabytki
Parafia Szczurowa posiada także wysokiej klasy sakralne zabytki, do których należą: Figura Matki Bożej z Dzieciątkiem, zwana "Madonną Szczurowską". Została wyrzeźbiona dla kościoła ok. 1500r. Do roku 1683 była w kościele, najpierw w bocznym ołtarzu, później w głównym, otoczona wielką czcią. Uratowana z pożaru kościoła odbierała cześć w przydrożnych kapliczkach. Odkryta w nich w 1968r. przez prof. Akademii Sztuk Pięknych Józefa Dutkiewicza, odrestaurowana, została w roku 1972 uroczyście wprowadzona do szczurowskiego kościoła przez ks. bp dr Jerzego Ablewicza. Obecnie w kościele parafialnym odbiera taką cześć, jak przed wiekami. W 1976r. figura była na wystawie w Krakowie jako zabytkowe dzieło sztuki. W bocznej kaplicy wisi na ścianie krzyż z wizerunkiem Chrystusa, uratowany z pożaru kościoła w 1886r. Pochodzi z początku XVIII w., a pod nim są odrestaurowane rzeźby: Matka Boża Bolesna i św. Jan Ewangelista z początku XVII w., obiekty są wzięte do kultu z Muzeum Diecezjalnego w Tarnowie. Na cmentarzu kościelnym od zachodniej strony jest umieszczona na wysokiej barokowej kolumnie kamienna rzeźba z 1698r., która przedstawia św. Bartłomieja Apostoła. Kolumna wzorowana w proporcjach i stylu na Kolumnie Zygmuntowskiej w Warszawie. Na filarach ogrodzenia kościelnego znajduje się ok. 40 figur wykutych w pińczowskim kamieniu, kilka z nich rzeźbionych przez profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie W. Gadomskiego, który miał swoją pracownię także w szczurowskim dworze. Jedna z nich była rzeźbiona na wystawę do Paryża. Kilka z nich już nowej fundacji, jest dziełem współczesnych artystów-rzeźbiarzy.
 
Zachowały się z drugiej połowy XIX w. portrety Jana Kępińskiego i żony Anastazji, nieznanych malarzy, oraz portret Stefana Chwaliboga, brata Anastazji - uczestnika powstań, męża stanu, więźnia politycznego, malowany przez Kozakiewicza. W ostatnich latach został przeprowadzony gruntowny remont kościoła i budynków parafialnych, finansowany głównie przez Rodaków z Ameryki. Najpierw zabezpieczono kościół przed dalszym osiadaniem wież, odnowiono zabytkową polichromię, położono marmurową posadzkę, wykonano podwójną do ogrzewania instalację ze względu na wielkość kościoła. Sprawiono 22-głosowe organy, odsłonięto za organami rozetę i wstawiono witraż upamiętniający Nawiedzenie Matki Bożej, które przeżyła parafia w 1969r. Wyremontowano gruntownie witraże w prezbiterium, witraż Matki Bożej Bolesnej, św. Antoniego, wyzłocono trzy boczne ołtarze, przeprowadzono gruntowny remont cmentarnej kaplicy, od strony głównej szosy i szkoły ogrodzono trwałym murem z granitu cmentarz grzebalny.
 
Gruntownie wyremontowano dach kościoła. Zmieniono więźbę dachową i pokryto dach blachą miedzianą. Sprawiono ogrodzenie cmentarza kościelnego. Wykonano w kościele nowe, wygodne ławki. W ostatnich dwudziestu latach wybudowano nowe kościoły: w Górce pod wezwaniem św. Stanisława BM i w Rajsku pod wezwaniem M. B. Fatimskiej oraz dom przed pogrzebowy w Szczurowej. To tylko niektóre ważniejsze inwestycje, ponieważ wiele inwestycji tych najnowszych nawet się nie dostrzega.
 
Szczurowa dzisiaj
Przed laty ks. prałat mgr Stanisław Nykiel, ówczesny proboszcz parafii pisał do Pamiętnika Uroczystości Diamentowego Jubileuszu Towarzystwa Ratunkowego Szczurowa takie słowa: Z Brzeska na północ 18 km znajduje się duża wieś Szczurowa. Dziś duża wieś, coraz bardziej przybiera wygląd miasteczka. W jej południowej części wznoszą się zabudowania nowoczesnej mleczarni i serowni. We wsi znajdują się apteka, izba porodowa, wiejski dom towarowy, kawiarnia, dom kultury, ośrodek zdrowia, sala taneczna. W Wiejskim Domu Kultury jest stałe kino (miejsc na 360 osób) oraz duża sala. Mamy równie Dom Elektryka, założono już wodociągi.
 
 
Ze Szczurowej jest 5 km do Wisły. Droga ku północnemu wschodowi do Zaborowia, przejeżdża się przez wieś Włoszyn, która jest częścią Szczurowej. We Włoszynie jest budynek Państwowego Ośrodka Maszynowego, stanowiącego filię POM z Dębna. Ponadto znajduje się cegielnia, tartak i dwa młyny. Koło Włoszyna płynie Uszwica, która wpada do Wisły. W Szczurowej jest piętrowa szkoła 8-klasowa. Znajduje się tam sala gimnastyczna i pracownia. Według ogólnej oceny w Szczurowej jest pałac (dwór) zabytkowy i zabytki architektury sakralnej.
 
Oszałamiający postęp techniki i cywilizacji stał się udziałem i mieszkańców Szczurowej. Od południa, nad zielonymi jeszcze polami, unoszą się kłębowiska dymu z wysokiego komina mleczarni, wybudowanej w 1964r. Na podniesienie cywilizacyjne wioski w dużej mierze wpłynęło ostatnio wprowadzenie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Dachy nowych domów są poprzecinane telewizyjnymi antenami. Na zdrenowanych polach słychać coraz częściej odgłosy maszyn rolniczych. Mieszkańcy Szczurowej, jak przed laty, tak i obecnie wtaczają się w bieg zmian, ale starają się uczynić swoją własnością - tylko to, co dobre. Warto wspomnieć również ludzi, którzy swiomi zdolnościami i talentami jako naukowcy, pisarze czy społecznicy rozsławili imię Szczurowej w Polsce a nawet poza jej granicami. Ze Szczurowej pochodził m.in. A. Gauszka (zm. 1939), poeta, autor licznych wierszy o tematyce religijnej i patriotycznej.
 
Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Sam autor tych słów już nie żyje. Natomiast od 1989 roku dokonały się wielkie zmiany polityczno-społeczne. Rozwój samorządów sprawił, że na szczurowskiej ziemi powstały szkoły średnie. Liceum Ogólnokształcące. Policealne Studium Zawodowe, Zasadnicza Szkoła Zawodowa oraz gimnazjum. Jest to wielkie udogodnienie dla młodzieży nie tylko ze Szczurowej, ale i z okolicznych miejscowości, Od wielu lat wprowadzono gaz i telefony. Mimo tych udogodnień widać upadające rolnictwo, a tym samym zubożenie wsi. Dlatego tyle szczurowskiej młodzieży szuka chleba poza Ojczyzną.
 
Uroczystości jubileuszowe
W 1938r. parafia i wieś Szczurowa obchodziły 600-lecie swego istnienia. Główne uroczystości skoncentrowały się kościele. Trwałym pomnikiem tych uroczystości było poświęcenie nowo wybudowanego Domu Parafialnego i wikarówki. Budynki te były postawione dzięki ofiarnej pomocy szczurowskich rodaków z Ameryki. W jubileuszowych uroczystościach brali udział także Rodacy z Ameryki.
Nie mniej uroczyście obchodzono uroczystości z okazji 650-lecia istnienia parafii w 1988 roku. Przewodniczył im ówczesny biskup tarnowski ks. bp Jerzy Ablewicz. Udział wzięli liczni księża rodacy, zaproszeni goście z Chicago oraz rzesze wiernych szczurowskiej parafii. Wydarzenie to upamiętnia epitafium - dzieło prof. Czesława Dźwigaja z Krakowa - poświęcone fundatorowi parafii Szczurowa, bp. Janowi Grotowi, które umieszczone jest w kościele parafialnym. Z tej okazji jedna z parafianek ufundowała dzwon "Bartłomiej" z dedykacją: "Parafia Szczurowa w roku 650-lecia swojego jubileuszu dla Misji Katolickiej w Kimongo". Dzwon ten - dzięki ofiarności parafian - przesłano do ówczesnej Ludowej Republiki Konga, gdzie na misji Ducha Świętego w Kimongo (diecezja Nkayi) pracował ks. Jan Piotrowski, a następnie ks. Stanisław Boroń. Ważnym wydarzeniem w historii parafii był jubileusz 100-lecia wybudowania kościoła, parafialnego obchodzony uroczyście w 1993 roku. Wydarzenie to upamiętnia tablica pamiątkowa umieszczona w kościele parafialnym w nawie bocznej.
 
Proboszczowie i duchowieństwo parafii Szczurowa
Dzieje parafii Szczurowa związane są z działalnością duszpasterską licznych kapłanów na przestrzeni tych kilku wieków. W naszej parafii zawsze pracowali kapłani diecezjalni, nigdy nie ma mowy o pracy kapłanów zakonnych. Oni formowali piękno dusz swoich parafian, którzy na tej ziemi żyli, pracowali i znosili trudy. Od XVI wieku zauważamy, że w parafii był na stałe oprócz proboszcza również drugi kapłan wikariusz. Nazwiska i imiona księży wikariuszy czy prebendarzy są znane w naszej parafii stosunkowo późno, bo dopiero od XVII wieku, a konkretnie od 1683 roku. W ostatnim stuleciu pracowało na naszej parafii 40 wikariuszy i 2 księży rezydentów, pomagających w pracy duszpasterskiej.
 
Na przestrzeni wieków pracowało w naszej parafii wielu gorliwych kapłanów, których przykład życia pociągał młodych ludzi, aby i oni sami poszli do służby Bożej. Nie bez znaczenia w historii naszej parafii są powołania kapłańskie i zakonne, a także powołania misyjne. Znane są nazwiska ok. 40 księży rodaków, tych, którzy już poumierali, jak i tych aktualnie żyjących i sprawujących swoje funkcje duszpasterskie w kraju i za granicą. Powołania zakonne nigdy nie były liczne, chociaż parafia w swojej historii powołań może poszczycić się dwoma braćmi i kilkoma siostrami zakonnymi.
 
Oto niektóre nazwiska znanych szczurowskich proboszczów:
  • Ks. Stanisław, 1527,
  • Ks. Stanisław Leszczyk, 1608,
  • Ks. Brzeski,
  • Ks. Stanisław Przyłęcki, 1651,
  • Ks. Piotr Grocholicki, 1664,
  • Ks. Szrachalicki,
  • Ks. Andrzej Wolski, 1683-1709,
  • Ks. Jan Duszyński, 1709-1746,
  • Ks. Jan Urbański, 1746-1747,
  • Ks, Wawrzyniec Sulikowski, 1747-1764,
  • Ks. Dr Michał Duwall, 1764. Był jedną z ciekawszych postaci pośród szczurowskich proboszczów. Urodził się we wsi Bytomka w parafii Żegocina około 1722 roku. Był człowiekiem głębokiej wiedzy teologicznej. Piastował wiele godności i urzędów kościelnych. Byt wykonawcą testamentu swojego brata Jana Duwalla, prepozyta wojnickiego i pierwszego biskupa nominata tarnowskiego, który zmarł w 1785 roku. Proboszczowanie ks. Michała Duwalla było przełomowym, łączyło ono dwie epoki przed i po rozbiorach Polski,
  • Ks. Antoni Kopciński (1775-1786), ur. 1741 w Krakowie, wyśw. 1767. Od 1775 proboszcz w Szczurowej. Następnie od 1786 roku proboszcz w Jasieniu.
  • Ks. Stefan Kwiatkowski (1786-1798), ur. 1740, wyśw. 1774. Kaznodzieja w Czchowie, wikariusz w Tropiu (1777), następnie proboszcz w Szczurowej. Zmarł w 1798 roku w Szczurowej.
  • Ks. Antoni Kopciński (1800-1819). Po śmierci ks. Stefana Kwiatkowskiego powrócił do Szczurowej. Dziekan dekanatu wojnickiego. Cieszył się dużym szacunkiem wiernych i księży. Zmarł w 1819 roku i został pochowany w Szczurowej.
  • Ks. Michał Zabierzewski (1821-1826), ur. 1777 w Gorlicach, wyśw. 1800. Kolejno wikariusz w Ryglicach, administrator i proboszcz w Pleśnej (1803), w Brzozowej (1811) oraz w Szczurowej. Zmarł w 1826 roku w Szczurowej i tutaj został pogrzebany.
  • Ks. Stanisław Siedmiogrodzki (1827-1835), ur. 1794, wyśw. 1817. Kolejno wikariusz w Wieliczce, proboszcz w Jadownikach Podg. (1821), administrator w Porąbce Uszewskiej (1825) i proboszcz w Szczurowej. Dziekan dekanatu wojnickiego. Zmarł w 1835 roku.
  • Ks. Alojzy Owsiński (1835-1860), ur. 1787, wyśw. 1811. Następnie wikariusz w Wieliczce, administrator i proboszcz w Żegocinie (1813), proboszcz w Podgórzu (1818), proboszcz w Królówce (1827) i proboszcz w Szczurowej. Był dziekanem dekanatu wojnickiego. Zmarł w 1860 roku i został pochowany w Szczurowej. Jego grób istnieje do dzisiaj.
  • Ks. Jan Kitrys (1861-1901), ur. 1816 w Ropczycach, wyśw, 1840. Kolejno pracował jako wikariusz w Myślenicach, katedrze (1842), proboszcz w Dąbrowie Tarnowskiej (1845). W związku z wypadkami z 1846 roku więziony we Lwowie, ale wkrótce amnestionowany. Był następnie kartuszem w Bochni (1848), proboszcz w Porębie Spytkowskiej (1848), proboszcz w Przeciszowie (1849), od 1861 roku proboszcz w Szczurowej. Był społecznikiem, popierał oświatę. Autor wielu poważnych rozpraw w "Przeglądzie Lwowskim". Przyjaciel młodzieży i przede wszystkim budowniczy nowego kościoła i plebani: zwany był "świetlanym duszpasterzem". Piastował urząd dziekana dekanatu radłowskiego i godność kanonika honorowego kapituły katedralnej w Tarnowie. Zmarł w Szczurowej w 1901 roku i tu został pochowany, gdzie do dzisiaj na jego grobie modlą się parafianie.
  • Ks. Walenty Dutka (1901-1924), ur. 1865 w Sowlinach, wyśw. 1890. Kolejno był wikariuszem w Uszwi, Bolesławiu (1891), wikariusz i administrator w Łapczycy (1895) i Oleśnie (1896). Następnie wikariusz w Szczurowej (1898) i proboszcz naszej parafii. Wyposażył kościół parafialny i zadbał o wystrój wewnętrzny. Zmarł w 1924 roku i został pogrzebany w Szczurowej. Jego grób znajduje się obok grobów innych kapłanów.
  • Ks. Ludwik Tokarz (1925-1927), ur. w Kolbuszowej Górnej, wyś. 1900. Był wikariuszem w Wojniczu, Nowym Sączu (1902), proboszcz w Łapczycy (1913) oraz w Szczurowej od 1925 roku. Zmarł tragicznie w Szczurowej w 1927 roku i tu został pochowany.
  • Ks. Bartłomiej Harbut (1927-1931), ur. 1871 w Czarnym Dunajcu, wyśw. 1896. Kolejno był na placówkach: wikariusz w Wietrzychowicach, Łososinie Górnej, Muszynie, Żegocinie i Wilkowisku, gdzie krótko był administratorem parafii. Następnie pracował w Nawojowej, Przecławiu, Lubczy, Zawadzie k. Dębicy i Bolesławiu. Od 1909r. proboszcz w Gumniskach Fox, zaś od 1927 proboszcz w Szczurowej. W duszpasterstwie był kapłanem twardych zasad. W 1931 roku zrezygnował ze Szczurowej i osiadł na kilka lat w Krakowie, oddając się pracy społecznej (zwłaszcza podczas powodzi w 1934 roku. W 1936r. podjął obowiązki proboszcza w Samocicach, gdzie budował kościół i plebanię. Zmarł w Samocicach w 1959 roku i tu spoczywa na parafialnym cmentarzu.
  • Ks. Ludwik Witkiewicz (1932-1961), ur. 1882r. w Pysznicy, wyśw. 1907 w Przemyślu. Był wikariuszem w Komarnie, Raniżowie (1910), Żmigrodzie N. (1911), i Dobromilu (1916), kapelan wojskowy (1916), proboszcz w Zagórzanach (1918), od 1925 roku kapłan diecezji tarnowskiej. Proboszcz w Szczurowej. Zorganizował parafialną orkiestrę dętą. Budował dom parafialny. Był człowiekiem fizycznie niesamowicie mocnym. Od 1960 roku miał adiutora ks. Stanisława Nykla. Zmarł w 1962 roku i spoczywa w Szczurowej.
  • Ks. Stanisław Nykiel (1960-1991), ur. 1919 w Braciejowej, wyś. 1945 przez kardynała Stefana Sapiehę w Krakowie. Absolwent Wydziału Teologicznego UJ w zakresie historii Kościoła. Pracował jako wikariusz w Łącku i w parafii św. Małgorzaty w Nowym Sączu (1950). Był też rektorem kaplicy św. Heleny w Nowym Sączu (1953). Następnie adiutor i proboszcz w Szczurowej, gdzie pracował przez 31 lat. Wieloletni dziekan dekanatu Uście Solne, kanonik honorowy kapituły katedralnej w Tarnowie (1974), kapelan Ojca Świętego (1985). Odznaczał się pracowitością i gorliwością. Posiadał dar zjednywania ludzi do pracy. Bez wątpienia należał do grona wyróżniających się kapłanów diecezji tarnowskiej. Pełnił obowiązki członka w Radzie Kapłańskiej, w Radzie Duszpasterskiej, w Kolegium Konsultorów, w Diecezjalnej Komisji do spraw Personalnych i to zawsze, na ile zezwalały na to przepisy prawne. Był wielkim i zaufanym przyjacielem kapłanów rodaków, ich autentycznym wychowawcą i był bardzo gościnny. Zmarł nagle 11 czerwca 1991 roku w Szczurowej. Uroczystościom pogrzebowym - przy licznym uczestnictwie parafian i kapłanów - przewodniczył ks. bp J. Życiński. Jego doczesne szczątki złożono na cmentarzu w Szczurowej.
  • Ks. Jan Orlof, ur. 27 I 1944 w Ołpinach, wyśw. 2 VI 1968 w katedrze tarnowskiej przez ks. bp. J. Ablewicza. Pracował jako wikariusz w Szczucinie (1968), Krościenku (1973) i w Stopnicach (1977). W 1978 zlecono mu opiekę duszpasterską i mianowano rektorem kaplicy MB Częstochowskiej w Stopnicach Górnych. Tam utworzono w 1981 parafię, której budowniczym i pierwszym proboszczem był ks. Jan. Odznaczony godnością kanonika w 1983 i przywilejem noszenia rokiety i mantoletu w 1988 roku. Bp J. Życiński przeniósł go na wakujące - po śmierci ks. prałata Stanisława Nykla - probostwo w Szczurowej, które objął 29 czerwca 1991 roku.
Zakończenie
Rekonstrukcja minionych lat i wydarzeń nigdy nie jest łatwa. Przekonujemy się, że z tej krótkiej historii naszej szczurowskiej parafii płynie dla nas zobowiązujące przesłanie. Jesteśmy synami i córkami tej nadwiślańskiej ziemi, żyznej i dobrej. To jednak nie ziemia, ale ludzie dają smak światu. Jesteśmy dłużnikami historii i jesteśmy dłużni wdzięczność naszym przodkom, którzy tę ziemie uprawiali i zawierzali swoje sprawy Bogu. Oni dali fundament pod dobre rodziny, tworzyli klimat szlachetności, pracowitości, wspaniałomyślności i wzajemnej ludzkiej życzliwości. Przyszłość należy do nas, ale trzeba ją umieć budować.
BIBLIOGRAFIA:
  • Hampel Józef (red.), Szczurowa. Z dziejów wsi i gminy, Kraków 1996.
  • Nowak Adam, Słownik biograficzny kapłanów diecezji tarnowskie 1786-1985, t. II A-J, Tarnów 2000.
  • Nowak Adam, Słownik biograficzny kapłanów diecezji tarnowskie 1786-1985, t. III K-P, Tarnów 2001.
  • Piotrowski Jan, Z przeszłości parafii Szczurowa, Lublin 1985.
  • Wnuk Włodzimierz, Związek Klubów Małopolskich w Ameryce, Warszawa 1974.
  • Pamiętnik uroczystości diamentowego jubileuszu Towarzystwa Ratunkowego Szczurowa, Chicago 1978.